Fotografando 7. Polo Morrazo

Pequenas impresións dun día magnífico.

Fotografando 2 - Alexandre

Esta foto xa ten o seu tempo. É unha das máis bonitas que tirei ao meu fillo, e mira que non lle tirei eu fotos... 

Iso pasa por ser fillo único.

A RECEITA É MIÑA

Lembrei hoxe esta narración coa que tiven a honra de gañar o concurso de RELATO CURTO "LAREIRAS E POTES" na súa edición do 2009. Coido, e se non é así vaian por diante as miñas desculpas, que non houbo máis edicións deste concurso tan interesante pola temática do mesmo.

Este é o relato, agardo que gustedes del:

A RECEITA É MIÑA

Aí podrezas ti e mailo forno, interesada da miseria! E todo por un nada que che se pide, Hai que foderse! Para máis inri aturar este puto tránsito do domingo, é que non teñen remedio! O sábado para a aldea, como non? A destripar torróns e que o espírito aldeán non se perda. E o domingo? Pois o domingo del señor a foder aos demais porque claro, non hai mellor xeito de coller folgos para traballar o luns que pasar toda unha tarde festiva na autovía coa droga do fútbol dálle que te pego na radio dos collóns. Pero quen tería a feliz idea de chamarlle autovía a isto? Non, se a algúns que chaman enxeñeiros tiñan que poñelos a traballar cun pico e unha pá e non deixalos soltos cobrando por debuxar o xeito de matar aos demais no negro alcatrán.

Para onde vas burra do carallo? Non ves que aí adiante tamén están parados? Xa te crerás un fenómeno adiantando tres míseros sitios! Machiño, que por moito que fagas non chegas ao do canal plus. E este de diante? Matrícula de Ourense, como non? Iso si, ben seguro que leva a mala do carro ateigada de cebolas, patacas, tomates e un pito xa desplumado e sen tripas, e ben tesiño de comer millo e escaravellar pola horta adiante.

Cada vez que o penso menos me colle no caletre. So lembrar como se puxo a vistesantos da miña irmá por preguntar pola receita da Torta é que me…, foder!, é que non ten ningún senso. Nin que lle quixera corta-las mans canda a información! Nótase ben que o papá finou, que cando el estaba non tiñas estes fumes. Que agochado o levabas, bruxa latriqueira! E aínda ten a ousadía de dicir o moito que sacrificou ela para que eu estudase, será falsa a moi… Que se quedou a coidar a papá e por iso non casou, que se perdeu a xuventude traballando na pastelaría mentres eu vivía coma un rei en Santiago, que se nunca dei pancada nin na casa nin no negocio. Non casaches porque ninguén te quixo, que sempre fuches un figo paso malhumorado.

Maricón! Seica non tés outras luces no coche? Queres longas? Pois toma longas e así cegues polo camiño!

Agora que lembro, coido que o único que te aturou un chisco foi o Andrés do Pombal e acabou aborrecido, que el mesmo mo contara, porque en medio ano non lle deixaras nin tocar unha teta.  Pois agora, como non chas toque o san antoniño de pau de avelaira non chas vai tocar ninguén máis, que xa se sabe, catro efes ten a miña tía: fea, fraca, frouxa e fría.

Pégate, ostia, pégate a ver se nunha destas freo e me vés bica-lo cu! Que puto costume teñen algúns. Si home si, adianta e vaite que igual pensas que por facer iso es moito máis home.

É que non hai máis cousa na radio que fútbol e fútbol? Que xa está ben, que non todos somos tan simples… Vou cambiar o dial que xa canso de tanta pelota. Home isto xa é outra cousa, que delicia! Cantas veces cantamos isto na casa polas festas! Ven bailar Carmiña, Carmiña, Carmela, con zapato baixo e media de sedaaa...

* * *

Non, se este meu irmán non ten mellor idea para pasar o domingo que vir tocarme a cona. Tres anos e pico sen saber ren del e aparece pola porta para me pedir a receita. Pero, este ou non as pensa ou viuno unha meiga! Meiga, meiga… o certo é que xa hai moito que a ten, que para mal de ollo e pensamento torto chega ben a seca da miña cuñada. A “señora marquesa” que nin se dignou a vir con el, non vaia ser que colla cheiro de aldea e non a aturen mañá no Instituto. Si, outra e iso, sempre fachendeando de que traballa no Instituto. Claro que traballas nel, claro, pero o que non dis é que estás nas oficinas, e grazas a unha oposición amañada de auxiliar administrativo, que ben te arrastraches co teu sogro para que falase con aquel cliente noso, catedrático e presidente do tribunal que te ía examinar.

- Ola Carmiña, boa tarde ou case noite que con isto do cambio de hora… Por favor, ponme unha Torta que marchan meus fillos para Santiago e non poden pasar sen ela. - Aí tés, e dille ao teu home que non esqueza vir amañar a billa da cociña. Xa hai días que o chamei e non deixa de pingar. - Toma, son vinte euros, non si? E non te preocupes que en canto chegue á casa xa llelo lembro, é que estes días tivo bastante traballo e… - Nada muller, tampouco é morte de cristián, que veña cando poida pero que non o esqueza. - Xa me encargo eu de apuralo, descoida e ata mañá Carmiña. - Abur, abur!

E nin máis nin menos que a receita da Torta! Pero é que non as cavilan! Toda a vida vivindo coma un rei á costa da familia. Cando neno, como a mamá morreu no paritorio, criado co maior mimo do mundo, logo que se os estudos e a carreira, despois que se cartos para montar un bufete de non sei que, máis adiante para axudar co piso e agora… quere roubarme o meu “pan de tódolos días”. Abofé que non o entendo! Non sei se pisaría o forno dúas veces dende que cumpriu os dezaoito e sempre foi para pedir cartos, xamais para botar unha man e ven hoxe, que xa non vive o papá coa leria de que a receita é familiar. E o carallo! Ben escrito que quedou no testamento que a pastelaría e a casa onde ela está con todo o que ten dentro para min e o piso da praia para el.  Despois de enzoufarme con fariña toda a vida facendo milleiros e milleiros de Tortas sen máis axuda que a destas mans ven o comenenciudo a reclamar o que non é seu. Pois agarda sentado que a espera é longa, meu queridiño…

E aínda ten a cara de ameazar con denunciarme, érache boa! Denuncia oh! Denuncia! Que vas ti a bo lado. Malpocado! Cos anos que tés e sendo o fillo do Rei da Torta de Sandriz e aínda nos reparaches que a receita nunca estivo escrita, que a aprendín do papá e de que a fomos mellorando ao longo do tempo sen xamais poñela nun papel.

Vou poñe-la radio a ver se me relaxo un chisco. …e media de seda, de seda calada, ven bailar Carmiña… miñaaa namorada…

O Carballiño, decembro do 2009

Eladino Cabanelas Fernández

Sei dun País...

Este blog nace sen pretensións, tenta ser o caderno de notas que sempre tiven nun espazo diferente. Por aquí aparecerán dende traballos ou experiencias miñas na fotografía e no deseño até pequenos textos, aos que tamén lle poderei chamar experimentos. Tamén pode aparecer cousas que me asombren, cousas que me emocionen, divirtan ou intranquilicen sexan ou non, estea ou non relacionado con elas.

Tan só intentarei seguir unha premisa que tamén sigo no meu día a día, o bo gusto e a beleza deberán primar neste espazo. Sei que a beleza é como todo, depende de quen percibe a mensaxe. Por tanto rectifico sen rectificar para dicir que a miña premisa será o que para min, para a miña percepción e sentidos considero bo gusto e beleza.

De seguido reproduzo un fermosísimo poema, cuxo título, dá nome a este blog. Trátase de "Sei dun país..." do poeta chairego Manuel María.

Sei dun País...  

Sei dun país que existe e non existe: 

é unha patria terreal e humana 

que envellece comigo día a día. 

Teño na lembranza o seu recendo 

a terra húmida, rosas e loureiro. 

Habito as súas cidades exemplares 

feitas de amor, dor e pedra grá 

con árbores e rúas silandeiras 

que van desembocar a prazas íntimas 

de nomes de estrela ou andoriña. 

Nos meus ollos levo as súas paisaxes, 

a máxica xeometría das súas casas, 

o seu ceo limpo, azul-grisento, 

sucado de leves nubes camiñantes, 

de brétemas vagas como anceios 

e luceiros que queiman como brasas. 

Nos meus ouvidos gardo o son sutil 

do vento cantando nos carballos, 

o musical murmurio dos seus ríos, 

o berro escuro e forte dos seus mares 

e os versos que din as arboredas. 

Esta patria existe. Eu vivo nela. 

Non ten odios, rancores nin envexas. 

Nunca souben, nin sei, o nome seu. 

Mais cando desexo nomear a este país 

os meus beizos énchense de luz 

e, dende o fondo do ser, digo: SALETA.